در گوشه‌ای از این کشور، خانواده‌ای نفس می‌کشد، اما نه از سر آرامش، که از عمق دردی جانکاه. پدری به عنوان ستون این خانه، با اژدهای بی‌رحم سرطان ریه دست و پنجه نرم می‌کند. درد این پدر تنها جسمانی نیست؛ سایه سیاه نداری و بدهی، روح او و همسرش را نیز می‌آزارد. همسری فداکار، با دستانی لرزان از کار نظافت منازل، تکه‌های نانی را گرد می‌آورد تا شاید کودکان گرسنه‌اش سیر شوند اما تلاشش کافی نیست. تصور کنید، ۴ کودکی که چشم امیدشان به دستان خالی مادر و پدری بیمار است. خانه‌ای ناتمام، که خود باری ۹۰ میلیونی بر دوش این خانواده‌ی از هم گسیخته نهاده است. این خانواده حتی توان خرید قوت روزانه‌ی خود را ندارند. درمان پدر، داروها، غذای کودکان… هر کدام تیری است بر قلب مادری که جز شرمندگی، هدیه‌ای برای فرزندانش ندارد. این فقط یک بیماری نیست، یک فاجعه‌ی انسانی است که در سکوت و انزوا، خانواده‌ای را به ورطه‌ی نابودی می‌کشاند. امروز، وقت آن است که قلب‌های مهربانمان را به روی ندای یاری این خانواده باز کنیم. بیایید دست در دست هم، نه تنها باری از دوش این پدر بیمار برداریم، بلکه امید را به چشمان کودکان معصوم بازگردانیم و شعله‌ی زندگی را در خانه‌ای که رو به خاموشی است، دوباره برافروزیم.